Insazing

ที่หายไปนานไม่ใช่ว่าไปเที่ยวไหนหรอกค่ะ  แต่ว่ามีงานเข้านั่นต่างหาก

เรียนจบม.6 แล้วแท้ๆ ยังไม่วายมีงานเข้ามาให้ทำเรื่อยๆ

 

ก็คือ งานปัจฉิม ที่จัดไปแล้วเมื่อวันที่ 25 มีนาคม นั่นเอง

งานที่เราว่าก็ไม่ใช่อะไรที่ไหน  ก็จัดซุ้มถ่ายรูปในงานนี่แหละ เพราะเด็กม.6 จะต้องแบ่งงานจัดซุ้มกันเอาเอง
ห้อง 1 2 3 ก็กลุ่มเดียวกันตามระเบียบค่ะ แต่ก็ดีใจนะ ทำงานง่ายดีเพราะรู้จักกันอยู่แล้วไง

นัดไปจัดซุ้มก่อนวันงานประมาณ2-3วันก็เรียบร้อย สวยงามมาก สนุกมากด้วย
ขอยกนิ้วให้กับเจ้าของไอเดียนี้เลย "ถุงน้ำ" ที่เรียงไล่สีกัน ถ่ายรูปออกมาสวยมากๆ ฉากนี่เด่นออกมาเลย
แถมมีป้ายโดนๆแขวนไว้ให้หยิบไปถ่ายรูปกันด้วยนะ  โดนใจสุดๆอ่ะ (ในเฟสบุ๊คมีภาพสวยๆจากกล้องเพื่อนเยอะเลย)
ภูมิใจค่ะ มีเพื่อนหัวติสต์ :D (ถึงจะคนละห้องก็เหอะ)

ทำงานด้วยกันแบบนี้แล้วคิดถึงบรรยากาศเก่าๆตอนทำงานกีฬาสี กีฬาจังหวัดมากๆ นี่ก็งานสุดท้ายแล้วซินะ

 

 

งานปัจฉิมก็เริ่มช่วงบ่ายๆ มีครูและผ.อ.มากล่าวโอวาทอะไรนิดหน่อย แล้วก็ให้ตัวแทนห้องไปกราบครู
และต่อด้วยมื้อเย็นที่โรงเรียนเลี้ยง  หลังจากนี้ก็เป็นคอนเสิร์ต กับโชว์เล็กๆ
ตอนแรกเราเห็นบรรยากาศมันกร่อยๆก็กะไว้แล้วเชียวว่าสงสัยวันนี้ไม่ร้องแน่ๆ 

แต่ที่ไหนได้ ยิ่งอยู่เพลงยิ่งโดน อารมณ์พาไป เห็นหน้าเพื่อนแล้วพอดีกับท่อนเพลงที่ร้องมาพอดี ต่อมน้ำตาแตกเลยค่ะ ก็โฮๆกันไปนานเหมือนกัน จนจบงานอะ

 

แถมวันนี้เป็นวันผลกสพท.ออกพอดี เราไม่ต้องใช้แล้วไงเพราะยื่นหมอที่มอ.หาดใหญ่ไปแล้ว ก็โล่งไป
แต่เพื่อนเรามันกังวลมาก กังวลมาทั้งวัน  เรากับเพื่อนประมาณ 7 คน ก็ออกไปดูผลพร้อมกันที่ร้านเนต 
ปรากฏว่าไม่มีชื่อ แต่พวกเราก็ช่วยกันพูดช่วยกันปลอบจนอาการดีขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ
ดีใจมากที่พามันมานอกบ้านด้วยกัน  ถ้าอยู่บ้านคนเดียวอาจจะเสียใจไปอีกหลายวัน

แล้วพอทุกคนอารมณ์โอเคแล้ว ไม่รอช้าค่ะ เข้าซุปเปอร์มาเกตหน้าหมู่บ้าน จับจ่ายอาหารเครื่องดื่มเข้าไปนั่งกินกันที่บ้านเพื่อนต่อ 
ทำอาหารในครัวออกมานั่งปูเสื่อกินกันข้างนอกดูดาวท่ามกลางกินตุ่ยๆของอึน้องหมา  แต่ก็คุยสนุกเหมือนเดิม
ไม่อยากเชื่อเลยว่าวันนั้นจะกินของทอดถึงสามอย่างตอน เที่ยงคืนได้โดนไม่คิดมากอะไร 55
แล้วเราก็ตกลงว่าจะนอนบ้านเพื่อนต่อเลย ดึกแล้วไม่อยากให้แม่ขับรถมารับ
แต่กว่าจะได้นอนก็ตีห้าอ่ะ มัวแต่นอนคุยเปิดใจกันซะนาน :D

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้จะเป็นภาพที่ทำให้คิดถึงเพื่อน คิดถึงโรงเรียน คิดถึงเวลาที่เราพวกเราร้องไห้และเวลาที่มีความสุขด้วยกัน
ภาพเหล่านี้ก็จะอยู่ในใจเราตลอดไป